istendiğini anladığı an istenilen, çekip gidiyor...

çıkışlarım,
tepeme kadar çıktığım zamanlar var.
o tepeden aşağıya, kendimden düştüğüm anlarım var.
bazen çok istemek,
aslında istememek gerekirken isteniliyor.
bu bir yanılgı değil.
bu doğrulanmış bir doğru.
istemiyormuş gibi yaparsan eğer,
istediğin şeye ulaşman an meselesi.
çok istemekle, istediğin şeye ulaşamıyorsun.
istendiğini anladığı an istenilen,
çekip gidiyor.
ya da vermiyor sana istediğini.
istediğin kadar iste,
olmuyor.
köleye dönüşen bir sen oluyorsun.
istediğini almak için yalvarmaya başlıyorsun.
istendiğini anladığı an istenilen,
köpek olmak zorundasın.
hep istediğim,
ki bu bir insandan istenilmedi.
bir gün, hiç istemeden, kendiliğinden olsun istedim istediklerimin.
ne bir cümle fazla,
ne bir yalvarış,
ne bir göz yaşı,
ne de zerre kadar bir ağrı olmadan, olsun istedim.
bir gün başımdan aşağıya kadar, saf duygularla yıkanmak istedim.
hiç kirlenmemiş bir aşkın,
beyaz çarşafı olmak istedim.
sahip olmak değil,
sadece var olsun, var olayım istedim.
ben istedikçe,
daha çok istemedim.
azı istedim,
karar vermiş olmayı diledim.
bazen çok istemek,
aslında istememek gerekirken isteniliyor.
ve istendiğini anladığı an istenilen,
çekip gidiyor….

Gerçek aşkın kişiselleştirilmiş hali, yalnızca benim olabilme ihtimali. Tapınak kurdum hayali varlığın adı altında. Sevgi kelimelerim yetmedi sana bilirim. Ruhunu mu okşamam gerek yada aitliğimi her daim göstermek. Sigaramdın ya, ruhumdun, kılcal damarlarımdaki kanımdın. çıkamazdın ordan nefretimi kusmadan. Kelebeğimdin ya gözlerimi kamaştıran ama güzelliğinin etkisini bir günde unutturan. Cümlemde yüklemimdin ya, cümlemi olay durum yönünden etkileyen. Ah olmazsa olmazım..Korkarım her geçen günden, terkedilir oluşumdan, hata yapabilitemin olmasından. ama Tanrısın taparım ya sana affedersin beni sevgimn büyüklüğünün sebebi...

bitmek mi sence?

şahit olduğum hiçbir ayrılığa benzemiyordu o sessiz ayrılık...

sonra..

sonrası tarif edilemez bir suskunluk.

umursamamaya çalışmak

uykusuzluk sendromları

akılda ''zaman''la başlayan sonu gelmeyen aforizmalar..

ve bir avuç dengesiz, klişe yaşam...

nereye kadar?

Kaybolmak Zamanı Şimdi.

Kaybolmalı bazen insan..

Kendi tenhalığına çekilmeli

Ruhuyla konuşmalı gizlice

Yeniden başlamalı kendine

Kendini örmeli ilmik ilmik

Hiç tanışmadığı dostlar edinmeli

Hıçkırarak ağlaşmalı biraz biraz

Kaybolmayı bilmeli!

Var olabilmek için yeniden,

Yeniden kaybolmayı...

Var etmeli kayboluşları

Piyano konçertoları eşliğinde

Ruhunu bulmalı.

Onu özlediğini hissetmeli bulduğunda

Ona sımsıkı sarılmalı

Yanında kimse olmadığında

Ruhuna sarılmayı bilmeli

Defalarca kaybolarak...

beni terk mi ettin. tamam...

''stanley kubrick''

Uyuşturucunun aslında sanatçıdan daha cok izleyiciye faydası olduguna inanıyorum. Evrenle bir olma hayali, çevredeki objelere anlam vermek, huzurun ve rahatlıgın hakim oldugu ortam, bir sanatçı için ideal durum degildir. Uyuşturucu mücadeleyi, muhalefeti ve fikir ayrılığını kuvvetlendiren yaratıcı kişilikleri durgunlaştırır. Sanatçı yaptığı işi aşmaya çalışmalı, kendisiyle bilinçaltı arasına herhangi bir şeyin etki etmesini engellemeli. Beni LSD karşıtı yapan şeylerden birisi de, LSD kullandığını bildiğim kişilerin hepsinin gerçekten ilginç ve insanı harekete geçiren şeylerle, uyuşturucunun sebep olduğu evrensel mutluluk arasındaki farkı ayırt edemeyecek kadar aciz olmasıdır. Tamamen yeteneklerini kaybetmiş ve hayatın insanı en cok mutlu eden yanlarıyla bağlarını kesmiş gibi görünüyorlar. Belkide herşey güzel olduğunda, hiçbirşey güzel değildir."

dreams...

eskil bir filmde figüranmış gibi kimsenin göremeyeceği bir uzaklığa sindim.
siyah beyazdı kaderim belki. gözlerinin rengini hiçbir zaman bilemeyecek miydim?
gözlerin lacivertti, gözlerin kahve, gözlerin karanlık.
tamam unuttum gözlerini, gramofon açık kalmış yine absorbe olmuş kokusu tüm hayallerimin, kaldırımlarda yürürken kenarlara basmamaya çalışan çocuk gibi uzak durdum çoğu şeyden, sayıklarken bile her bir hecesini..
tamam unuttum okumayı, ilkokuldaki bir öğrenci olup öğretmenime aşık oldum kareli defterimin en son karesinde..
iç açılarının toplamı 360° olan bir dünyanın içinde dönüp dolaşıp yine başlangıç meridyenime vardım.
gezgin değildim veyahut seyyah..
ama nerelerden geçti yollarım bir bilsen.
rüya yoksa..bir hayal miydi? ya da bir uyku?
bana dediler "ölünce uyananacaksın.." diye,
bir rivayete göre uyandım..